Giovanni Sollima, de Jimi Hendrix van de cello

Giovanni SollimaDe cellist en componist Giovanni Sollima (Palermo, 1962) was de spil in het programma dat ‘IL Gardino Armonico’ gisteravond in ‘De Doelen’ bracht. Deze Sollima zweepte met zijn onnavolgbare stijl het Italiaanse gezelschap op en stuwde dit beroemde ensemble naar bijzondere hoogte. Het was opvallend met welk ogenschijnlijk gemak ‘IL Gardino’ de weg naar de harten van de toeschouwers wist te vinden. Al meteen bij de eerste tonen vielen publiek, musici en muziek samen.
Iedere keer als Sollima verscheen, schoof het publiek naar voren op de stoelen om maar niets te hoeven missen van deze muzikale avonturier. Als dit bijzondere concert iets duidelijk maakte is dat je goed kon zien en horen wat toewijding, overgave en virtuositeit met een mens en met een muziekgezelschap doen. Smekende dan weer vurig en bijna uit de band springende wisselingen zowel van Sollima als van ‘IL Gardino’ brachten de toeschouwers meerdere malen in vervoering. Eén toegift.

© Bram Zoon 2014

Over Bram Zoon

Bram Zoon komt uit een gezin van zeven jongens en een meisje. Hij studeerde bedrijfs- en organisatiekunde in Rotterdam (EUR) en Utrecht (Master of Management Change). In december 2010 debuteerde Zoon met 'Gloed van Liefde', een egodocument. Twee jaar later volgden 'Egbert Reitsma: architect en kunstschilder' en 'Hemelsplein', een novelle over de zoektocht naar waarheid van econoom Jacob Walbeek. In 2014 verscheen 'De rots van Calpe', waarvan nog datzelfde jaar een tweede druk verscheen. In juni 2015 kwam 'De illusie van de zelfbepaling' uit, een bundeling van filosofische essays; prof. dr. Frans Jacobs schreef het voorwoord. Medio 2018 verschijnt 'Villa Winerva' (novelle) en bereidt hij een publicatie over het denken van Martin Heidegger (De omkering naar het Zijn) voor.

Een gedachte over “Giovanni Sollima, de Jimi Hendrix van de cello

  1. Giovanni Sollima kreeg in zijn voorlaatste bijdrage problemen met zijn strijkstok. Hij zette aan en plotseling zaten er allemaal – tientallen – van die dunne bijna onzichtbare rafels aan. Zo kon hij niet verder spelen, hij zou verstrikt raken in een web van ragfijne draden. Dat was zonneklaar. Iedereen hield zijn hart vast en adem in. Maar in een kleine tussenpauze verwisselde hij razendsnel zijn stok met de achter hem gezeten cello-collega. Opgelost tot grote verlegenheid van die celliste, dat weer wel. Zulke zaken maken zo’n concert extra spannend.

Geef een reactie